Een hond die een zwaar beladen kar met fruit, petroleum of zuivel voorttrekt. Zwoegend en vaak slecht gevoed. De eigenaar te arm om zich een andere trekkracht te veroorloven. Een eeuw geleden was dit geen vreemde verschijning in het straatbeeld.
De trekhonden werden, soms uit onmacht, soms uit onwetendheid, vaak slecht verzorgd. In 1912 besloot daarom een kleine groep mensen tot de oprichting van de ‘Anti Trekhonden Bond’. Doel was om de trekhond uit het straatbeeld te doen verdwijnen.
De bakfiets deed in 1937 zijn intrede in Nederland. Hierdoor werden vele honden verlost van hun moeizame leven als trekkracht. De Anti Trekhonden Bond stimuleerde uiteraard zo veel mogelijk kooplieden om over te stappen op het gebruik van de bakfiets. Wanneer de goede wil er was maar het geld ontbrak voor de aanschaf van zo'n fiets, dan kocht de Bond de bakfiets voor de koopman.
Het aantal trekhonden nam steeds verder af. In de late jaren dertig van de 20e eeuw waren er nog 11.000 honden als trekdier in dienst. De roep om een algeheel verbod voor de hond als trekkracht werd steeds luider. Toch duurde het tot 1962 voordat het verbod er kwam. Op 1 januari 1962, het jaar van het 50-jarig bestaan van de Anti Trekhonden Bond, kwam bij de inwerkingtreding van de nieuwe ‘Wet op de Dierenbescherming’ eindelijk het zo lang gewenste wettelijk verbod op het gebruik van de hond als trekkracht. In dit jaar werden de laatste trekhonden voorgoed uitgespannen.
De naam van de vereniging wijzigde in ‘Anti Trek- en Kettinghonden Bond’. De bestuurders van de Bond, die als inspecteur het land introkken, troffen bij hun controles grote aantallen waakhonden aan. Waakhonden die aan een zware ketting onder miserabele omstandigheden hun leven uitzaten. De Bond richtte zich nu meer en meer op het verbeteren van de leefomstandigheden van deze dieren.
In 1979 is het aantal kettinghonden sterk gereduceerd en zijn de leefomstandigheden van diegenen die als waakhond dienen nadrukkelijk verbeterd. Daarom wijzigt de Bond opnieuw haar naam. Zij richt zich nu meer op de algemene bescherming en welzijnsbevordering van honden en haar nieuwe naam is daarom ‘Bond tot Bescherming van Honden’.
Tot op de dag van vandaag staat het welzijn van de honden centraal. In 2006 wordt voor de laatste keer een naamswijziging doorgevoerd. De vereniging draagt nu de naam ‘Hondenbescherming’. Kort en krachtig geeft dit weer waar de vereniging voor staat.
Voor oude honden worden twee seniorenhuizen ondersteund, controle op de wetgeving in Nederland wordt gecontinueerd en asielen kunnen een beroep doen op de Hondenbescherming om voorzieningen te verbeteren. Cruciaal is ook de voorlichting aan hondenbezitters en hondenbezitters in spé. Met de juiste kennis over honden kan het welzijn van deze prachtige dieren in onze maatschappij worden verbeterd. Helaas is er namelijk ook in het nieuwe millennium nog steeds veel (verborgen) hondenleed in Nederland. Bijvoorbeeld als gevolg van verkeerde verzorging, slechte fokomstandigheden en individueel leed. De Hondenbescherming heeft nog immer veel werk te verzetten. En daarbij kunnen we niet zonder uw steun!